Χαιρετισμός στο 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

και αποχαιρετισμός στο 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Πηγή: https://athens.indymedia.org/post/1641887/

Η Θεσσαλονίκη γίνεται το σκηνικό μιας γνώριμης αριστερής τελετουργίας. Το 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ επιχειρεί ορθά να καταγγείλει τη βαρβαρότητα των σύγχρονων πολέμων και τον αποκλεισμό των μεταναστών. Ωστόσο το μανιφέστο του υποκύπτει στην αυταπάτη ότι οι θύελλες αυτές μπορούν να αναχαιτιστούν με “αγώνες” εντός του υφιστάμενου πολιτικού και εργασιακού ορίζοντα. Ο ρατσισμός, η κρατική καταστολή κι η πολεμική οικονομία δεν είναι απλές ιδεολογικές παρεκκλίσεις της”αστικής τάξης” αλλά η αναγκαία ενδόρρηξη ενός καπιταλιστικού συστήματος που έχει φτάσει στα ιστορικά του όρια. Λόγω της τεχνολογικής έκρηξης, η εργασία δεν παράγει πλέον αρκετή υπεραξία και το σύστημα στρέφεται ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του. Πρόκειται για τις αντιδράσεις ενός παγκόσμιου φετιχιστικού συστήματος (της εμπορευματικής μορφής και της εργασίας) που σαπίζει. Όσο η “αλληλεγγύη” διεκδικεί απλώς μια καλύτερη θέση εντός του καπιταλιστικού αυτόματου υποκειμένου, τόσο θα παραμένει μια διαχείριση της εξαθλίωσης. Η πραγματική αντίσταση δεν ζητά “δικαιώματα” από το κράτος-διαχειριστή αλλά απαιτεί τη ριζική κατάργηση της αξίας, του χρήματος και της αφηρημένης εργασίας που γεννούν αυτούς τους διαχωρισμούς.

“Η αλήθεια που αποσιωπάται από τους φίλους είναι το πιο πρόσφορο όπλο του εχθρού.”

Robert Louis Stevenson.

Επιπλέον, αυτό εδώ δεν είναι γιορτή γιατί ενώ γιορτάζουμε, ακριβώς δίπλα συντελούμε και συναινούμε σε μία επιδεικτική σφαγή. Αυτή τη στιγμή μπορεί το καθένα από εμάς να πάει στην κουζίνα του αντιρατσιστικού φεστιβάλ και να αγοράσει με 2€ ένα νεκρό σώμα προς φάγωμα, ψημένο στα κάρβουνα, τεμαχισμένο σε μικρά κομμάτια και προσεκτικά περασμένο στη σούβλα. Ας συνέλθουμε επιτέλους κάποια στιγμή, ας μας πιάσει αηδία και απέχθεια με τους εαυτούς μας, αυτό που μασάτε και γεμίζει τα στομάχια σας είναι νεκρά σώματα και όχι φαγητό.

Είμαστε εδώ για να καταγγείλουμε το φεστιβάλ για αυτή του την υποκριτική στάση και συγχρόνως για να σας θυμίσουμε  ότι δεν είναι μια προσωπική επιλογή το τί θα φας, αλλά η ελάχιστη πολιτική ευθύνη. Μιλάμε πάντα από μια θέση κυριαρχίας. Όχι για να υπερασπιστούμε πραγματικά τον “ευάλωτο”, αφού δεν τον εμπλέκουμε, αλλά για εσωτερική κατανάλωση· τον εξιδανικεύουμε με μια αποικιοκρατική βλέψη πάνω του. Αρκούμαστε στις ταυτότητες και στις κοινές συμφωνίες. Ότι όλοι εδώ σήμερα είμαστε αντιρατσιστές και άρα από την σωστή μεριά. Αλληλέγγυοι αλλά προς όποιον μας συμφέρει, γιατί κάποια άλλα σώματα (τα μη ανθρώπινα) μάλλον δεν αξίζουν όχι μόνο την αλληλεγγύη μας, αλλά ούτε και την ίδια τη ζωή. Όμως ποιος είναι μετανάστης και ποιος ο αντι-ρατσιστής (δηλαδή ο υπερασπιστής του, που όμως διαχωρίζει τη θέση του);

Μεταναστό είναι το σώμα εκείνο που εξορίζεται από τον τόπο του βίαια. Αυτή η εξαναγκασμένη περιπλάνηση είναι το θεμέλιο της δεινής θέσης των μεταναστών καθώς δεν είναι προϊόν της δικής τους θέλησής, ούτε είναι προϊόν που μπορούν να εκμεταλλευτούν οι τοπικές κοινωνίες, δεν είναι τουρίστες ούτε πραματευτές. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η ανταλλαγή, δεν έχουν τίποτα να ανταλλάξουν, το προϊόν της ανταλλαγής τους είναι ήδη αντικείμενο πολέμου. Πόσο μάλλον τα μη ανθρώπινα ζώα. Που ο ανθρώπινος πολιτισμός εκδικείται αιώνες τώρα, ίσως ιστορικά το μεγαλύτερο έγκλημα της ανθρωπότητας κι ένας πόλεμος προς τα ζώα, που εμείς οι “αντιπολεμιστές”εξαπολύουμε και επιλέγουμε να επιβεβαιώνουμε κάθε στιγμή.

Η κυριαρχία πάνω σε αυτά τα σώματα είναι μία εξουσιαστική πρακτική που νομιμοποιεί τις σχέσεις εξουσίας, την ιεραρχία, την ανισότητα, τη βία, τον θάνατο ενός ευάλωτου που δεν είναι σε θέση να μιλήσει στη γλώσσα μας για να υπερασπιστεί το εαυτό του. Φέρνουμε τις πιο βίαιες, ρατσιστικές, καταπιεστικές, πρακτικές εδώ, σε τέτοιους κινηματικούς, αντισυστημικούς χώρους, όπου ονειρευόμαστε υποτίθεται έναν άλλο κόσμο.

“Σαν πρόσφυγες ήμασταν καταφρονεμένοι,καμιά φορά μας αποκαλούσαν όχι πρόσφυγες, αλλά πρόσφηγκες. Κι αν καμιά φορά έκλαιγε κανένα μωρό,του λέγανε για να το φοβίσουν: Σιωπή, θα σε φάει ο πρόσφυγας!”

μπάρμπα-Γιάννης Ταμτάκος, “Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα”, ή αλλιώς πως, πολύ πριν τον λαγοκέφαλο, ο πρόσφηγκας είχε ήδη καταχωρηθεί ως εισβολικό είδος.

Σας ρωτάμε λοιπόν συντρόφια, ποιος είναι αυτός ο άλλος κόσμος που ονειρευόμαστε και αγωνιζόμαστε κάθε μέρα για αυτόν; Είναι ένας κόσμος ισότητας μεταξύ ανθρώπων, αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας, αλλά βασανισμού και εξουσιαστικής καταδυνάστευσης των μη-ανθρώπινων σωμάτων; κανονικοποίησης της διάκρισης μεταξύ των πλασμάτων αυτής της γης, εκμετάλλευσης και βίας, συγκάλυψης εγκλημάτων; Δείτε το νέφος από τις ψησταριές και πείτε μας εάν το πάρκο αυτό είναι τελικά πεδίο αγώνα ή ένα απέραντο νεκροταφείο ζωικών σωμάτων που διασκεδάζουμε να βασανίζουμε και να βλέπουμε τη σάρκα τους να ξεροψήνεται. Και επειδή είμαστε μπάσταρδα με μνήμη, ας αναρωτηθείτε αν, την σκυτάλη του ψησίματος με σουβλάκια έξω από την είσοδο του κέντρου φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στα Διαβατά το 2019, θα την χρησιμοποιήσετε για να τσακίσετε την κυριαρχία ή αν θα συναγωνιστείτε μαζί με τους Ενωμένους Μακεδόνες.

Η κριτική και η ανοικοδόμηση του σάπιου κόσμου όπου ζούμε, ξεκινάει από μέσα μας,αμφισβητώντας διαρκώς όσα μάθαμε ως κανονικότητα.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ

Ορισμένα αντισπέ συντρόφια