ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Πηγή: https://athens.indymedia.org/post/1640962/

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Ο σπισισμός είναι μια προκατάληψη που συσχετίζεται με την ανθρωποκεντρική αντίληψη, η οποία βασίζεται στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος, ως ανώτερο ον, δικαιούται να εκμεταλλεύεται άλλες μορφές ζωής και τους τόπους κατοικίας τους κατά βούληση. Η αντίληψη αυτή θεμελιώνεται στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι ανώτερο από όλα τα άλλα είδη, καθιστώντας τις ανάγκες και τα συμφέροντα των ανθρώπων πρωτεύοντα έναντι των δικαιωμάτων και της ελευθερίας των άλλων ζώων.

Ο σπισισμός δεν είναι απλώς μια ιδεοληψία αλλά δομικό στοιχείο της καπιταλιστικής μορφής. Τα ζώα δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως κατώτερα, αλλά ως φύση που πρέπει να δαμαστεί και να μετατραπεί σε αξία.

Διαχρονικά η ηθική του χριστιανισμού είναι ένα εργαλείο καταπίεσης, βασανισμού και επιβολής ως προς τα ανθρώπινα και μη ζώα.

Το Πάσχα οι χριστιανοί δοξάζουν το πρόσωπο που για αυτούς συμβολίζει τόσο την αγάπη και την αλληλεγγύη όσο και την νίκη της ζωής επί του θανάτου. Αυτό όμως που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι οι όροι αντιστρέφονται: η αγάπη εξαϋλώνεται στο βαθμό που η νίκη της ζωής μετατρέπεται σε θρίαμβο του θανάτου με την μαζική δολοφονία αμέτρητων ζώων, όπως κατσίκια, πρόβατα, κότες, εκμεταλλευόμενοι ταυτόχρονα τα παράγωγά τους μέσω του πολύμορφου βασανισμού τους.

Επί της ουσίας, η χριστιανική μεταφορά του “αμνού του θεού” λειτουργεί ως ηθική νομιμοποίηση της μετατροπής της ζωής σε αντικείμενο κατανάλωσης. Ενω το μυστήριο της θείας κοινωνίας προσφέρει μια ψευδό-υπέρβαση της θυσίας μέσω του συμβολικού άρτου κ οίνου, η πραγματικότητα της κυριακής του πάσχα αποκαλύπτει τη βάρβαρη υλική βάση του δυτικού πολιτισμού. Η θυσία του “αμνού του θεού” γίνεται το προπέτασμα καπνού για τη μαζική σφαγή των “αμνών ενός κατώτερου θεού” οι οποίοι υποβιβάζονται σε απλή “βιομάζα” προς ικανοποίηση της παράδοσης. Η θρησκεία εδώ δεν είναι παρά η πνευματική επένδυση μιας διαδικασίας πραγμοποίησης όπου το έμβιο ον χάνει την υποκειμενικότητα του για να γίνει ενα εμπορεύσιμο προϊόν στο εορταστικό τραπέζι. Το αφήγημα του “αμνού” δημιουργεί “ποιμένες” και το δικαίωμα να εξουσιάζουν (“ελέω θεού”) οτιδήποτε πάνω στη γη.Η σφαγή του πάσχα είναι η τελική πράξη πειθαρχίας στο σώμα του άλλου.

Αυτή η παράδοση περνάει από γενιά σε γενιά: Μεγαλωμένα στον Ελλαδικό χώρο, έχουμε εξοικειωθεί με την εικόνα διαμελισμένων ζώων στα πιάτα και πτωμάτων στην σούβλα, στο πλαίσιο ενός εορταστικού πνεύματος.

Είναι ενδεικτικό ότι η εξοικείωση έχει καθιερωθεί στην κυρίαρχη γλώσσα των βασανιστών και των υποστηρικτών τους με κατάλληλα διαμορφωμένο λεξιλόγιο, μετατρέποντας τα ζώα σε κρέας (πχ. αγελάδα-μοσχαρίσιο, γουρούνι-χοιρινό, κατσίκι-οβελίας), αφαιρώντας από αυτά την έμβια υπόστασή τους και πετυχαίνοντας τη διάκριση ζώου-φαγητού. Αυτό βέβαια δεν μπορούμε να το δούμε ως τυχαίο, παρά μόνο ως μια χρόνια οργανωμένη προσπάθεια κανονικοποίησης της βίας,του πόνου και του θανάτου εφόσον τα βιώνει ένα μη ανθρώπινο πλάσμα, κάτι δηλαδή “άλλο” από μας.

Στην συνέχεια την σκυτάλη της εξοικείωσης αναλαμβάνουν οι διαφημιστές με εικόνες ευτυχισμένων ζώων που ζουν ελεύθερα στη φύση, οι οποίες είναι στρατηγικά επιλεγμένες ώστε να αποκρύπτεται η πραγματικότητα του βασανισμού. Τα ζώα σύμφωνα με την tv και τις διαφημίσεις υπάρχουν για σένα, είναι χαρούμενα που σου δίνουν ή γίνονται το φαγητό σου.

Το κλίμα γιορτής ενισχύεται ακόμα και με την χωροθέτηση των σφαγείων μακρυά από την πόλη και τα μάτια των καταναλωτών. Έτσι διαχωρίζεται το στάδιο της παραγωγής (απαγωγή, βιασμός, βασανισμός, εκτέλεση) από την κατανάλωση, μετατρέποντας ένα έμβιο ον σε άψυχο εμπόρευμα.

Ο μεθοδευμένος διαχωρισμός εντείνεται από έναν υποκριτικό μανδύα ηθικής, στο οποίο οι χριστιανοί νηστεύουν αποσκοπώντας στην πνευματική τους κάθαρση, ενώ σαράντα μέρες μετά γιορτάζουν σε οικογενειακά τραπέζια, στα οποία στοιβάζονται τα ιδανικά της καταπιεστικής πραγματικότητας, ο μισογυνισμός, η ομοφοβία, ο εθνικισμός και η πίστη.

Απέναντι σε αυτή την δυστοπία και τα αιματοβαμμένα έθιμα σας, ο δικός μας δρόμος είναι ο ανυποχώρητος αγώνας για την ολική απελευθέρωση.

Αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς καταπίεση, αφεντικά, σφαγεία, κέρδος και εκμετάλλευση πάνω στη ζωή. Προτάσσουμε έναν κόσμο ανεξούσιο, ελεύθερο και αλληλέγγυο.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΖΩΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗ / ΚΛΟΥΒΙ

Ανοιχτή Αντισπισιστική Συνέλευση Θεσσαλονίκης

[ερμηνευτική σημείωση: “Ο όρος ποιμένας, όπως και ο αντίστοιχος λατινογενής πάστορας —αμφότεροι κατά κυριολεξία σημαίνουν «βοσκός»—, χρησιμοποιείται ως εκκλησιαστικός τίτλος-αξίωμα σε διάφορες Χριστιανικές εκκλησίες.”]